Sunday, June 25, 2006

นิทานคำกลอน (๒)

๒...

...ยามเย็นย่ำฤดูฝน
น้ำฟ้าร่วงหล่น
ผู้คนหลบเข้าชายคา

...ท่ามกลางลมฝนพัดพา
มีชายแปลกหน้า
เดินตากฝนมาเดียวดาย

...ไม่แวะปักหลักพักกาย
ไม่หวั่นฝนพราย
มุ่งหมายไปที่ราวป่า

...ชาวบ้านหวั่นในอุรา
เอ่ยถามไปว่า
เดินทางมาเพื่อสิ่งใด

...มิกลัวอสูรหรือไร
ตำนานกล่าวไว้
อย่าเข้าใกล้เขาเภตรา

...เขาตอบนี่เรื่องของข้า
มิกลัวอสุรา
หรือมนุษาหน้าไหน

...ชาวบ้านยินเสียงห้าวใหญ่
กัมปนาทไป
ชวนให้ตัวสั่นหวั่นกลัว

...ส่งข่าวบอกกันไปทั่ว
ให้ระวังตัว
คนชั่วกำลังกล้ำกราย

...ตกดึกไร้ดาวพร่างพราย
ลมฝนเหือดหาย
จักจั่นเรไรวายเสียง

...ทันใดนั้นฟ้าผ่าเปรี้ยง
ได้ยินสำเนียง
ไล่เรียงโหยหวนชวนกลัว

...ทั้งคนและสัตว์ถ้วนทั่ว
ทุกคนทุกตัว
ขนหัวลุกชันขวัญหนี

...ผู้เฒ่าผู้แก่ต่างชี้
ว่าท่าไม่ดี
อสุรีตื่นขึ้นมาแล้ว !!...

6 Comments:

Blogger spacebar said...

อฉุรีตื่นแล้วอย่าลืมแปรงฟันนะเดี้ยวปากเหม็น

^0^

3:24 pm  
Blogger **D a O** said...

แปรงฟันเป็นยังไงอ่ะ...อฉุรีลืมมมมไปแล้ว 555

6:15 pm  
Blogger spacebar said...

อฉุรีขี้เกียจ ไม่เขียนต่อสักกะที่ อุเหม่....เตรงงงงงง ตรอยยยยยย

5:23 pm  
Blogger **D a O** said...

อฉุรีคิดมะออก 555
สมองถูกแปรรูปเป็นขี้เลื่อยไปแล้ว
ทิงนองนอย 555

1:26 am  
Anonymous หวานจัย said...

อสุรีจ้า...มีอีกไหมอยากอ่านต่ออ่ะ
อสุรีตื่นมาแล้วแล้วจะทำอะไรต่ออยากรู้จัง

2:52 pm  
Blogger **D a O** said...

ฮาโหล คุณหวานใจ
ตอนนี้คนแต่งคิดไม่ออกเลย อิอิ
มีคนสาสามาช่วยแต่ง แต่ป่านนี้ก็ไม่แต่งให้
แต่งแล้วจะมาประกาศให้ทราบนะคะ ^^

9:50 am  

Post a Comment

<< Home